वेदनांचे रान

सगळ्यांना सुट्टी मिळाली कोरोना नावाचा  राक्षस सगळ्यांसाठीच विश्रांतीचं गिफ्ट  घेऊन आला  सगळे निवांत झाले शाळेतला गोंगाट  ऑफिसमधिल लगबग रस्त्यावरची वरदळ चाळीतली गडबड कामावर जाण्याची धांदल मंदिरातली आरती मशिदीतली नमाज सगळं सगळं बंद झालं बंद झालं नाही फक्त  स्वयंपाक घरातलं दार ते सुरूच असतं  कुठलाही व्हायरस  ते बंद नाही करू शकत तिच्या पाचवीलाच पुजलय ते आज सगळे स्वस्त बसलेत पण ती आज ही विचारतेय तिचा तो भाबडा  प्रश्न... काय हो, आज कुठली भाजी करू  संजय सकटे

  कुणीच आता जखमावर मीठ माझ्या चोळत नाही  मीच आता कुणाला मनातलं  काही सांगत नाही  ठणठणीत आहे पाठ माझी खंजीर कुणी मारत नाही  मीच बदलो थोडा  आता मिञ कुणाला म्हणत नाही  कणखर झाले मन ही आता सारखं सारखं रडत नाही  कुणा वाचून मला ही आता फारसा फरक पडत नाही  संपले वाट पाहणे मी आता  कुणालाच शोधत नाही चालता चालता रस्त्यावर मागे वळून बघत नाही  आवडीची फुलं कुणी  तोडायची सोडत नाही  बरं झाल मी ही कुणाला फारसा आवडत नाही  देवाला ही कुठे आता जास्त ञास देत नाही  कुणासाठी त्याच्याशी ही हात जोडून भांडत नाही  संजय सकटे

 राहतो आता जगाशी लाबं हाताने... जरा शिकवला आहे मलाही पाठ काळाने जरा जन्मभर पुरणार नाही एवढेसे दु:ख हे दे मला तू वेदना ही सैल हाताने... जरा खूप खुलतो चेहरा हा लाल झाल्यावर तुझा बघ पुन्हा माझ्याकडे तू फक्त रागाने जरा केवढ्या झाल्यात जखमा ही जुन्या ह्रदयातल्या कर नवी सुरुवात आता खोल घावाने... जरा जीव जळतो केवढा हा बोलण्यासाठी तुला बोलना तू दोन अक्षर फक्त प्रेमाने....... जरा  बोलताना लावते तुम्ही कशाला सांग ना मार ना तू गोड मजला हाक नावाने..जरा जाणतो मी खूप आहे  दुःख छळणारे तुला काढतो मी दृष्ट ये तू चंद्र ताऱ्याने..... जरा चेहरा नाराज  दिसतो का तुझा हा एवढा ओठ राहू दे नको पण हास डोळ्याने जरा संजय सकटे

गजल रुते खोल काटा जसा बाभळीचा तसा वार झाला तुझ्या पापणीचा  कितीदा विझवले दिवे आठवांचे तरी धूर होतो किती... काजळीचा उघडताच डोळे अजुन पाहतो मी पुसट चेहरा का तुझा... घातकीचा तुझी काळजी घेत होतो सखे पण तुला वाटलो मी गडी..... चाकरीचा असर होत आहे तुझ्या... वेदनांचा मला छंद जडला गझल, लेखणीचा उमलल्या जुन्या वेदना काळजाच्या जसा गंध आला कुण्या. पाकळीचा सुई एवढा राग होता तुझा.. पण जणू भासला हा विळा कापणीचा नको जिंकल्याचा असा आव आणू  सखे हारलो मी तुझ्या... वाटणीचा कशाला करू लाड इतके नभाचे कुठे मोह आहे मला.. चांदणीचा संजय सकटे अकलूज

कविता  बाबा, तुम्ही कधीच का  अजारी पडत नाही....? प्रश्न साधाच होता पण  काय उत्तर द्यावे... मी फक्त तिचा चेहरा निहाळत होतो आणि ती माझ्या उत्तराची प्रतिक्षा करत होती. माझ्या गळ्या भोवती कोमल हाताची मिठी अवळून पण कसा सांगू तिला बाबा हे जीवनाच्या नाटकातील एक अस पाञ आहे ज्याला स्वतच्या वेदना,दु:ख,आणि भावनाचां गळा घोटून रंगमचावर आपली भुमिका साकार करावी लागते. शर्त एवढीच कि रडता येत नाही कि कुणाला सांगता ही येत नाही नारळाच्या झाडासारखं  सरळ आणि ताठ उभ राहव लागतं सगळी लेकरं गळ्याशी अवळून येणाऱ्या  प्रत्येक ऊन,वारा आणि  कायदुळीत ही. पण  नाही सांगू शकलो तिला हे सगळं तिला फक्त एवढंच बोललो ॥ ''बाळा तुझा हसरा चेहरा  दिसला कि माझं आजारपण भुर्रकन उडून जातं.....चिमणीसारखं'' संजय सकटे अकलूज

  श्वास घेतो फक्त मी शहरात आहे जीव माझा आज ही गावात आहे  कोण नाही घेत आता पुण्य येथे चांगली मिळकत म्हणे पापात आहे  पाळतू झाली करारी लेखणी ही घातली वेसन तिच्या नाकात आहे  सोसते चुपचाप चटके ते उन्हाचे  पावसाच्या शेतही जाचात आहे मास्क मूर्त्यानां बघितले घातलेले  जीव जाण्याची भिती देवात आहे   फक्त शहरांचे उभे स्मशान झाले  गाव माझे आज ही थाटात आहे उघड डोळे फक्त तू संजय तुझे हे दूरदृष्टी वर तुझ्या...... नावात आहे  संजय सकटे  8668733851

वेदनांचे रान  रिकामा होत आहे कोपरा बहुतेक हृदयाचा मला आवाज येतो सारखा आतून रडण्याचा किनाऱ्याला कसा आलो मला कळले कसे नाही खरा ठरला असावा तु दिलेला शाप जगण्याचा मला बोलायचे होते तुला पण बोललो नाही चुकीचा अर्थ माझ्या वाटले घेशील म्हणण्याचा मिठी साधीच होती मी तुला जी मारली होती अता ती वाटते आहे जणू आधार जगण्याचा संजय सकटे

 सांगून कुणाला कळते का मुक्या मनाचे रडणे हे ओझे असते अपले अन एकटेच धरपडणे फाडून कशी फेकावी ही कविता कळले नाही मी लिहिली हृदयावरती हे पान वहीचे नाही तू ऊन कोवळे माझे मी तुझा अडोसा होतो तू मला हवीशी होती मी तुला नकोसा होतो रडल्यावर संपून जावी कळ इतकी साधी नाही आयुष्य राख करणाऱ्या असतात वेदना काही इतकेच मला नात्यानी शिकवून काढले आहे नसतेच आपले कोणी चांगले समजले आहे संजय सकटे

 तिच्या एका साडीला ईस्ञी करताना  कोण बघत तरी नाही ना ? याचा कानोसा घेत  दहावेळा खिडकीकडे आणि दाराकडे पाहिलं असेल मी पण ती जेव्हा चिखलात आणि घाणीत बरबटलेले माझे बुट अंगणात बसून आनंदी चेहर्‍याने स्वच्छ करताना दिसली तेव्हा खूप अस्वस्थ आणि असाह्य झालं..... संजय सकटे

 फसून झाली चूक मनाची  उगीच केली हाव विषाची  कुणीच नाही बोलायाला  म्हणून पडली भिंत घराची  कोण कुणाला जिवंत करतो बघून जाणे रीत जगाची  सुगंध देते चुरगळूनही  खूप अडाणी जात फुलांची मरून झाले अनेक वेळा  जीव पाहतो वाट कुणाची बघूनही ती पुढेच गेली भिती वाटली तिला कशाची संजय सकटे

                                                                                    वेळ जाईल ही धीर सोडू नको  हात हातातला सैल पाडू नको चालली आपली ही परीक्षा खरी चाल विश्वास ठेवून माझ्यावरी हार मानून माघार घेवू नको वेळ जाईल ही धीर सोडू नको चाललो आजवर सोबतीने तुझ्या  वाट झाली सुकर संगतीने तुझ्या स्वप्न इतक्यात मातीत गाडू नको वेळ जाईल ही धीर सोडू नको  तू नको सारखी काळजीने रडू  येऊ दे संकटे सोबतीने लढू जीवनाला दबावात ओढू नको वेळ जाईल ही धीर सोडू नको  विस्कटू दे घराला पुन्हा सावरू सांडलेल्या सुखाला दमाने भरू गोड संसार आसाच मोडू नको  वेळ जाईल ही धीर सोडू नको  संजय सकटे

 सगळच स्पष्ट बोलावं लागतं आता  तुला कळत नाहीत माझ्या मिटलेल्या ओठांचे अर्थ तुझे हातही थरथरतात आता माझ्या हातात आल्यावर ,परपुरुषी स्पर्ष झाल्यासारखा तुझे डोळे ही पहिल्यासारखं बोलत नाहीत गप्प गप्प असतात तुझ्या ओठातून पडणारा प्रत्येक शब्द विस्तवासारखा जाळत जातो तुला आता कळत नाहीत माझ्या चेहऱ्यावर लिहिलेल्या व्याकुळलेल्या कविताचे अर्थ तुला आता सगळच स्पष्ट सांगावं लागतं पण प्रत्येक वेळेस भावनांचा डोंगर करणं शक्य होईलच असं नाही संजय सकटे

मला माहित होतं तू मला फसवतेस परत रडवण्यासाठी आता मला हसवतेस संजय सकटे

 जे खरं नव्हतं ते सगळं खरं समजत होतो मी तुझ्या खोट्या वचणावर आयुष्य उधळत होतो संजय सकटे

 किती अवघड  लिहिलंयस सगळं सगळा गिचमिट काला  कुठल्याच शब्दाचा धड अर्थ लागत नाही भिक्षेत मिळालेल्या अन्नासारखी सगळी भेळमिसळ करून टाकलीस  कसं वाचवं वाचनाऱ्याने तू लिहून मोकळा होतोस  हात झिडकारून संदर्भ लावताना आमची माञ  खूप दमछाक होते रे आणि तू मज्जा घेतोस  एखादया त्रयस्थासारखा सगळं बघत असतोस हसतमुखाने जग याला आयुष्य म्हणतं आम्ही म्हणतो कविता  जी कधीच कुणाला कळली नाही आणि तू आमचा कवी ढगाआड लपून आमची कोरी पानं  काळी करणारा....... संजय सकटे

तोडलेल्या मनाचे करू काय मी तू दिलेल्या उन्हाचे करू काय मी सुख घेऊन गेलीस सोबत तुझ्या मोकळ्या या घराचे करू काय मी तूच नाहीस आहेत सारे इथे पोरक्या या जगाचे करु काय मी संजय सकटे